Neydik, neciydik şu yaşa(m)da, ne zaman kaybolmuştuk başka kasım’larda ve ne zaman bulmuştuk birbirimizi, hangi ayda… Niyeydi bu çırpınış, nedendi bu denli tutunma isteği… Kimden intikam alırcasına yıpratma gereği… Bir hırs, bir tutku, bilinmez bir arzu… Hangi isimdi seni bu denli dürtükleyen ve hangi çizgiydi beni bu kadar dışarı iten… Çemberin içinde biz, dışında beynimiz… O halde içindeyken biz kimiz? Neyleyiz? Ne haldeyiz?

Bu bir esaretlik… Bile bile tutsaklık… Hangi aptal dışardaki aydınlığa inat yürür karanlıkta, elindeki fenere güvenerek… Hangi aptal pil, savaşabilir sonsuz aydınlıkla… Ve hangi aptal bir kalp isteyebilir, ona ait olmayan sevgiliyi… Söyle neden bu aptallıklar döngüsü sarar çevremizi… Ve biz neden seçeriz sürekli aptal olmayı o kadar akıllılar arasında…

Yoruldum anlıyor musun sevgili… Deliliklerinden, deliliklerimden… Korkmuyorum da yaptıklarımdan, yapacaklarımdan… Kork hayal ettiklerimden… Hayal bile edemediklerinden… Çünkü ben korkuyorum sevgili, koca canavarlara bile göğüs geren o kızın, küçük bir virüs karşısında nasıl çaresiz kaldığını gördüm… Çünkü o korktu… Çünkü silahsızdı… Çünkü virüs aşktı… Ve artık kızın takati kalmadı…

Artık hayatımdan çıksan diyorum bu ikili delilik sona erse…
İkimiz için de hayırlısını diliyorum…
Hiç olmamış gibi davranabilmeyi, bu yok ediciliği anlayabilmeyi…
Bir bilsen ne kadar yürekten istiyorum…

Sevgili… Sen sadece sevilirken, yani henüz kimse kalbine dokunmamışken, alnıma adın dua ile yazılmamışken, yani henüz sensiz olmaz lafları geçmiyorken aklımın bir köşesinden… İyiydin sen… Şimdi şaşarım ama, senin hakkındaki çok iyidir laf safsatalarına… Sana hangi gözle bakıyorlar, çıkarsınlar gözlerini bana versinler… Göreyim senin iyiliğini, masumiyetini… Seni nasıl tanıyorlar, döndür bana o yüzünü bileyim, tanıyayım yeniden seni…

Ama yoo, bir acı haliydi aşkın benim sende bildiğim bir de yalın/yalnızlık hali… Neresinden çekilmiştik biz bu hallerin, neresinden tutmalıydım aşkın da sende olmalıydım… Ya da sen başkasına yapmadığın hangi şeyi bana yapmıştın da bu kadar uzak tutmuştun beni kendinden…

Hangi şeyi?

Hiç bir şeyi…

Sanki aşkı öğütmeye programlı gibiyiz…
Aslına bakarsan insan olarak iyiyiz…
Ama daha fazlasını isteme benden yalvarırım…
Ben bittim artık kalmadım…

Söyle sevgili… Beni soranlara sana, “o çok iyi biri” de… Ama sakın söylediklerinin arasında “vefalı” olmasın… Ve sakın sorma sevgili nasıl biri diye… Bilme beni… Tanıma başka kelimelerle… Ben sormuyorum çünkü seni… “İyi biri”sin.. Hı hı evet çok iyi hem de…

Bir çember çizdik hayatımızda… Ne merkezine dokunabiliyoruz, ne de dışarı çıkabiliyoruz… Orada duralım, birbirimize dokunmadan ama birbirimizden kopmadan… Bilelim duyalım da yaklaşmayalım… Görüş alanından çıkmayalım… Sadık olalım en aldatanından… Aldatalım ya da ama dürüst olalım…

Da… Sevgili, zor… Çok zor artık… Haberini alıp da sesini duymadan anı geçirmek… Bırak haftaları bırak günleri geçirilen her bir düşünceyi saniyelere bölmek… Bilip de istememek, isteyip de buna yine engel olmak…

Ve bilir Hakk.. Hakkı değil ne sevenin ne de sevilenin bunca ıstırap…

Lütfen görmeyeyim seni… Bi’ yerlerde karşıma çıkma…
Konuşmayalım, bakışmayalım, ne olursun…

Bencillikse bu evet ilk kez bencilim… Çünkü…

Daha fazla tükenmeye taakatim yok…

yaşanmışların pişmanlığı, yaşanmamışların arzusuyla… hala…

Çünkü sizler, aşklarım…
İlk öğretilen kelime ise “oku”…
Sebebi ardına iliştirilmesiyle anlam oluştu…
“Allah’ın aşk’ıyla oku!”…
Okuyup da yazamadıklarım…
Sebeplerim, sonuçlarım, var oluşlarım…
Evvel ve ebed tarihleri arasına sıkıştırılmış yaşamımda…
Ömrümü yüz yıla uzatanlarım…
Ve ömrüme bir dakikada son verdirenlerim…

Yani sizler, aşklarım…
Umursamadıklarım, umursanmadıklarım…
Değer verdiklerim, değer görmek istediklerim…
Yükselirken yerle bir oluşlarım…
Gördüklerim, göremediklerim, göstermek istediklerim…
Benlikten çıkıp biz olmaya çalıştıklarım…
Kaybolduğumda bulduklarım…
Bulduğumda ise yeniden kaybettiklerim…

Kiminizde çok sevdim, kiminizde çok sevildim…
Hepinize çok değer verdim…
Abarttım kendimden ödün verdim…
Tecrübe dedim, zarar gördüklerimi sildim…
Sildim dediklerimi hiç unutmak istemedim…
Hatırlamayı bir borç bildim…
Ben hepinize bir parça aşk yükledim…

Sizler, aşklarım…
Yolda karşılaşsanız birbirinize küs davranacaksınız…
Her biriniz farklı noktalardasınız…
Ortak noktanızın farkına varmadan, yaşayıp duracaksınız…
Birinizde tadım kaldı yarım…
Birinizin adı kaldı hep daim…
Ben hala arayış içindeyim…

Sizler, aşklarım…
Yani, deliliklerim, mantıklarım, pişmanlıklarım, düşündüklerim, düşündürdüklerim, düştüklerim…
Can acılarım, yaralarım, yara bantlarım, yandıklarım, yaktıklarım, yıktıklarım, yıkıklarım…

Aşık siz, ben maşuk…
Ben maşukken bilinmez kime aşık…
Bilinen o ki…
Aşk gidene aşık…
Ve ben hep aşık…
Ve giden hep maşuk…

her giden bir şeyler yazmamı isteyince benden,
bir şiir daha eskiyorum/eksiliyorum giden aşk peşinden…

Buldum…
İsmin senin oladursun cismini oluşturan ruhun hikayesini buldum…
Mevlana’yi alim iken Mevlana eden Şemsin ruhundan ruhun…
Kaç tanedir sayılmaz ama kuralların var…
Mevlana’nı buluncaya dek yollardasın, anlaşılmazsın…
Kalemin kelamından keskin, kelamın kaleminden kuvvetli…
Bu yüzden dışlarlar seni, bu yüzden yargılarlar, bu yuzden belayı getirir her kelimen, sözün…

Buldum…
Yanlış zamandasın…
Hikayeleri yazalı çok oldu, yazılacak hikaye kalmadı derken, hikaye oluşturacak yaşantın ile ne yazan olmaktasın ne de yazılan…

Dedim ya buldum seni diye…
Bulmak için önce kaybetmek varmış kaderde, zaten bulmanın anlamı da kaybetmekten geçermiş sözlükte…
Yazarken yine buldum seni…
Ben seni, seninle tanıştırdığım ismin sözcüklerinde buldum tekrar bilmeden…
İlk kelamında tanıdım onu, son sayfaya geldiğimde imzası içime işledi…
İlk kez kıskanmamıştım onu birisiyle tanıştırdığıma derken, ilk kez onun da birisiyle beni tanıştırabıleceğini hiç düşünmemiştim…

O, Şems’i yazarken benim seni okumam, Mevlana olmak istememden öte yazar da olmak isteyişim kalıbıma sığdıramadı beni…
Dar geldi ruhum bedenime, çeperim dar geldi benliğime…

Şems’in geçmişi karanlık…
Kim olduğu, ailesi, geçmişi, serüveni muamma…
İsminden ve köyünden başka hiçbir şey bilmez Mevlana onun hakkında…
Ama Şems’in bu karanlık geçmişinin sırlılığı aydınlatır Mevlana’yı…
Bazen öyle an gelir ki, zaman zamanını aşar, kelimeler kavramlılığını yitirir, boyut farklı bir aleme geçer…
İsim bile kafidir…
Münasebete, muhabbet hepsinin üstüne geçer çünkü…

Kitabın daha en başındayken ben, tam da Şems’den bahsedilirken, onun ismine senin cismini tahayyül etmem zor olmadı…
Zor olmadı Mevlana’yı kıskanmam…
Zor olmadı Mevlana olmak istemem…
Yanlış anlaşılmalara dahi kulak asmadan Şems’i tanımaktan öte yaşamak ve yazmak ve sevmek istemem zor olmadı…
Ama zor oldu, Şems tarafından yanlış anlaşılmam…

Şems de Konya’yı, Mevlana’yı terk ettiği zaman Mevlana’nın oğlu nasıl ki babasının o vahim durumuna dayanamadığı için Şems’i bulup getirdi…
Bir evlat arıyorum şimdi, Mevlana’sı olmak istediğim Şems’i bulup getirsin geri…

Öyle bir zamanda gel ki vazgeçmek mümkün olmasın.
Belki bin tane aşktan geçmiş olayım ve hiçbiri olmasın gözümde.
Hiçbiri tamamlayamamış olsun cümlelerimi,
Hiç biri bağlayamamış olsun geceyi sabaha.
Hiçbirinin gülüşünün her anı senin kadar aklıma işlenmemiş olsun.
Hiçbirinin hayali en güzel haliyle barınamamış olsun beynimde.
Hiçbirinin izi kalmamış olsun bedenimde.

Öyle bir zamanda gel ki vazgeçmek mümkün olmasın.
Sessizce ağladığım anları kimse çığlık çığlığa hıçkırıklara dönüştürememiş olsun.
Ellerim kimsenin üzerinde eriyip gitmemiş olsun, gezinse bile.
Dudaklarım senin adını söylerkenki gibi kıvrılmamış olsun hiç bi ad’a yeterince.
Yerine koymaya çalıştığım her beden yok olup gitmiş olsun kumlar aktıkça tane tane.
Unuttuğumu sandığım, vazgeçtiğimi sandığım,
Sevmediğimi sandığım öyle bir zamanda gel ki
Yerçekimine karşı koysun damarlarımda beni yaşatan her zerre.
Öyle bir zamanda gel ki vazgeçmek mümkün olmasın…

Özler bu kız.. Neyi bilmez..
Arar bu kız… Neden bilmez…
Bekler bu kız… Ne zaman bilmez…

Bilir bu kız…

Hiçbir şey eskiye benzemez…

Ondan arada şaha kaldırır isyanları bu kız…
Yakmamasını isterken yanında sigarasını onun…
Yakmak ister bir sigara bu kız…
Nasılsa yanında değildir onun…

Arada kapısını çalmak ister…
Kim o demesini…
Bu kızı sessizliğimden bilmesini…
Arada çaldığı gibi telefonlarını…
Alo derken de bu kız sessizdi…

Ne zaman düzgün cümle kurmaya başlayacağım ben…

Toplasan bu gece yazdıklarımı bir etmiyor sana merhaba demek için taşıdığım heyecanı…

O kadar işte…

O kadar.

Nokta

.

Yazmak için yaşamak mıydı hayatın felsefesi, yaşamak için yazmakta mıydı özeti…

Çok kez yazdıklarımın ana temasını oluştururken sen, yaşanmışlıklar üstüne kurulu idi eylemlerim… Hep üç noktalarla biterdi cümlelerim… Özlemlerimi sitemlerimin arasına sıkıştırır, haykırışlarımı parantez içlerinde sessizce dile getirirdim…

Sen hiç, bir şeyin olmayacağını bildiğin halde tekrar ve tekrar denedin mi?

Ben denedim, olmadı. Yazıya giden her yol senden, sana dönen her köşe acıdan geçiyor… Ne sana dokunmadan ne de o acının ucundan bir parça almadan kaleme gitmiyor ellerim, yazamıyor mor mürekkebim… Acıdan geçen şarkıların biraz eksik kaldığı gibi, acıdan geçmeyen yazılarım tümden yenik…

Denedim tekrar, olmadı. Hep peşin sıra konuldu iki nokta daha tek noktaya… Ben nokta dedim, sen nokta dedin… Ben bekledim, sen hiç bilmedin… Ben dayanamadım, iki noktaya bir nokta daha ilave ettim… Sonuç? Sendeydim…

Bu kısır döngü hikayesi işte tam da böyle belirdi…

Vazgeçtim gözlerinden, vazgeçtim sözlerinden dediğim anda dalıveriyordu gözlerim gözlerinin derinliklerine… Bütün vazgeçişlerim vazgeçiyordu birer birer kararlılıklarından… Bütün hükümlerim müebbet beraat… Ve ben inadına palyaço gündüzleri… Ve geceler inadına gabyana…

Sonra sen geliyorsun… Anılara sımsıcak anlar daha ekliyoruz… Hiçbir şey düşünmeden, anı yaşadığımda bulutların üstüne çıkan ben, onların sadece ileride sürekli hatırlayacağım ama ezbere bildiğim ama bayatlamayan bir anı olduğunu anladığımda bulutların yükü altında eziliyorum…

Sen hiç olmasını istemediğin bir şeyi diledin mi?

Ben diledim… Olduğunu sandım, olmadığını anladığım an kaçtım… Sen dağ oluyordun, ben ise tavşan, sana küsüyordum… Sen geldiğin anda bitiyordu küsüşlerim ama… Ne küsmekten kendimi alabiliyordum ne de küsüp barışmaktan… Ben senin azrailin oluyordum, keç kez öldürdüm oysa, sen hiç bilmiyordun…

Bir defter şimdi… Yazmaktan hiç usanmadım ben hala… Biliyorsun ki yazdıklarımın içindesin, biliyorum ki hala sorguluyorsun ne kadarı benim ne kadarında kim var diye… Ve yine biliyorsun ki, ne hepsisin ne hiç biri… Tıpkı hayatımdaki gibi…

Sen hiç bile bile son noktayı koyamadığın halde noktalar sarf ettin mi?

Ben sarf etmekteyim hala… Bu bir çember ya hani, bittiği nokta başlangıçtır ya hani… Ne kadar nokta koysam da nafile… Sen bitti dersin, bir nokta daha eklersin… Ben başlanan noktayı koyarım ve bitiririm…

Evet, tuhaf…

Bir defter şimdi… Mühürlü… Kaderim gibi… Sen gibi… Anılar gibi…

Gidilemeyen o yerler gibi…

Okunamayan yazılar gibi…

Söylenemeyen sözler gibi…

Dokunamayan eller gibi…

Mühürlü…

Kaderim gibi…

Sen gibi…

Mühürlü kaderim gibi…

Mühürlü Kaderim\’i dinlemek için tıklayınız.

“Muhabbet ve Dert İşleri Bakanlığı’nın evvel tarih ve 14-02 sayılı izni ile dünya aşk kodeksine uygun olarak üretilmiştir…”

Tescillenmişti…. Prodesüre uygundu da… Az sayıda sandığımız bu eşsiz güzelliği raflara dizilir dizilmez satın aldık… Stok sayısını artırdılar… Yetmedi… Ne zaman gelir diye sorduk… Beklemeye koyulduk…

“Kullanım Şekli…”

Biz bu konunun ehliydik… Kullanımı okumayız yazarız sandık… Yanıldık… Garantisi de yoktu… Tamiri ise epeyce zordu… Bozduk kırdık… Düzeltmeye çalıştıkça fazla parçalar gördük içinde… İşe yaramaz dedik attık… Sonra tekrar baktık raflara, stoklar tükenmişti… Kim bilir ne zaman gelirdi…

“Son kullanma tarihinden önce tüketiniz…”

Yazısını okumaya üşendik… Tüketmek yapımız da vardı, okumaya ne hacetti… Tükettik… Adı vardı şanı vardı da tadı dimağımızda kalan tad mıydı? Bilemedik…

“Dikkat!!! Yakıcı maddedir… İhanetle yaklaşmayınız…”

Ünlemin korku bildiren ifadesi yetmedi bu uyarıda korkmamıza… Sevdik kuralları yıkmayı, uyarılara baş kaldırmayı… O dikkat et dedikçe biz daha çok yaklaştık… O ünlemleri çoğalttıkça çoğalttık ihanetleri… Yandık yakıcılığında… Yetinemedik… Yangınımızı sıçrattık… Yaktık…

Zeus’un okuydu saplanan bize… Adem’den önce, kıyametten sonra; açıldı sayısız insanda sayısız yara… Çektik damarlarımıza, bağımlı olduk… Her yerde arar olduk, onsuz yaşayamaz olduk…

“Aşkı bilmezlerin ulaşamayacakları yerlerde muhafaza ediniz…”

İşte en çok bu konuda cahil kaldık… Kaç kez hata ettik… Hatanın kendisi olduk… Tecrübe dedik, tekrarlamayız dedik, bir dahaki sefere dedik… O bir dahaki seferleri hep bir dahaki seferlere erteledik… Nerede muhafaza etmeliydik ki… Var mıydı fanus koysak, tel örgüler mi örseydik ardına koymaya… Nasıl yeterdi ki bunlar aşkı korumaya… Koruyamadık… Korunamadık…

AŞK… Tek heceydi… Çok sesliydi…
AŞK… Özeldi… Özel üretimdi…
AŞK… Raflarda diziliydi…
Gözlere hitap ederdi… Kalbe el değerdi… Bedende sönendi…
Yanandı… Yakandı… Sönendi…
AŞK… İroniydi…
İroninin kendisiydi…
Ve stoklarla sınırlıydı…
Ve tükenmişti…
Bir daha ne zaman gelirdi ki…

“Kalbe teması halinde bol zamanla yıkayınız…”

Yarına yönelik planlar yoktur böyle durumlarda… Ya anlık yaşarız hesapsızca ya da yanarız yapamadıklarımız adına… Sen… Sürekli ararsın, düşünürsün, merak edersin üstelik merakını giderecek yeni yollar denersin, yeni arayışlar… Hiçbirini bilmediğimi sanarsın ki sen de bilmezsin aynı yollardan benim de geçtiğimi… Farkındasızlık en büyük ortak özelliğimiz olur… Biz daha birbirimizin farkına varamamışız çünkü.. İşte bu bizi birbirimize bağlar ve koparır yine bizi birbirimizden…

Çok bekledi bu yazı yazılmayı… Demleneli çok oldu duyguların… Acıtmadan daha fazla tadını, koyulaştırmadan rengini… Yazılmalı vakit kaybettirmeden… Ama ne yazılmalı? Bir şey… Tıpkı sendeki gibi bir şey, tıpkı bendeki gibi… Bir şey, tıpkı olduğunu sadece bizim bildiğimiz olmayan şey gibi… Var değil mi? Evet var… Bir şey var…

Bir şey var aramızda…
Senin bakışından belli…
Benim yanan yüzümden…
Dalıveriyoruz arada bir…
İkimizde aynı şeyi düşünüyoruz belki…

Herkese yeten gücümün kesildiği noktada geçiyor adın… Adınla başlıyor her cümle.. Kesiliyor işte o anda nefesim.. Hatırıma düşüyor suretin… Ama olmuyor ellerimde ellerin, bakmıyor baktığın noktaya gözlerim…

Bir şey var ki beni hem sana itiyor, hem senden çekiyor… Ne sen çağırıyorsun halbuki, ne de ben davetkar olabiliyorum… Hoşgeldin diyemeyen bu kelimeler hoşçakal’a alışkınlar her defasında… Her defasında yeniden başlama hevesi pahasına… Hoşçakal derken bile kelimeler, kapılarını açıp bekliyorlar da geri dönüşü, biz onlar kadar anlamıyoruz bu döngüyü…

Gülüşerek başlıyoruz söze…
Bir şey var aramızda…
Onu buldukça kaybediyoruz isteyerek…

Ortada kuyu var sürekli, geçmemeli… Yanlarından dolaşmalı evet, ve bu bir çember bilinmeli.. Bitti dediğimiz başlangıçlara gebe, başlangıçlar bitişlerin habercisi.. Ne sen mızıkçılık yapabiliyorsun ne de ben çanağı çömleği patlatabiliyorum… Nasıl desem, ne yanması var ne de kırmızı kuralları…

Yapıp bozup, tamamlamaya çalışıyoruz sadece… Neyi? Bir şeyi… Öyle bir şey ki;

Fakat ne kadar saklasak nafile…
Bir şey var aramızda…
Senin gözlerinde ışıldıyor…
Benim dilimin ucunda…

Sadece adınla başlıyor ve adın geliyor yanısıra…
Öyle bir şey ki adınla bitiyor…

Öyle bir şey ki…

Muallak var ya, işte onun ta kendisi…

bir atom bu dokunamadığımız, dokunursak yanarız… biz sadece dalgalarıyız çevresinde dolandığımız…